گفته بودم که حسودی می کنم به آدم ها ؟ وقتی می بینم که از تنهایی هاشون بیرون میان و از زندگی لذت می برن، وقتایی که حتی سلام راننده تاکسی هم باعث سر خوشی می شه براشون؟
آقای استر عزیز، بحث داشتن یک زندگی بی نقص و سفر و آدم های جدید و هیجان انگیز و موسیقی و کتاب نیست، بیشتر از همه اینها دلم تنگ شده برای یه زندگی عادی و نرمال که صبح بیدار بشم و به کارهام برسم و بعد برم راه برم و بچرخم و بعد بیام خونه و بشینم سر کارهام و کتاب ها، دوست دارم فقط از یه جا این عادی شدن و نرمال شدن شروع بشه و بعد از همین یه جا راه میفته و همه جا رو می گیره! دوست دارم یه کم شبیه بقیه آدما بشم و باور کنین این شبیه شدن چیز بدی نیست اصلا، که این متفاوت بودن من از جنس تفاوت های بقیه نیست!